آدم حسودي اش ميشه ؛ وقتي باد با گيسوانت بازي ميكند.

گاهی در زندگی دلتان به قدری برای كسی تنگ می شود كه می خواهید او را از رویاهایتان بیرون بیاورید و آرزوهای خود در آغوش بگیرید
دوبيتي هاي هزارگي(آزرگي)
ده اي شوا ندارم خو خدايا
نه ناجورم نه دارم تَو خدايا

شوه يك قسمت ترا يك راه ببينم
اگه مردم ده نيم جو خدايا

مره بیلو که ده پالوی تو باشوم
بلیبوري چشم و ابروی تو باشوم
جدائی بین مــا و تـــو نبـــاشه
پیکی واری قچاری روی تو باشوم

نمـیدانم چه گپ داره گلی مـه
سخن ده زیر لب داره گلی مه
خدايا درد چشمانش نه بینم
سرم قارو غضب داره گلی مه

ستاره ریزه گک پالوی ماتو
مره از عشق تو نمی بره خو
ده هر وختی که ده یادم مییائی
به مثل مار زخمی میخورم تو

عشق من تو هستی!
مرا مهرت بود در دل سیه چـشـمان مستانه
حبیبم! غرق عشقت من فراقت کرده دیوانه
به هـر جا دیده ام بسيار خوبان را درين عـالم
ولی هرگز نداده ام دل به کس غیر از تو یگانه
بـــرایم هـــدیه ای از جـــــانب الله پاک هستی
همی خواهم خوشا روزی که باهم باشیم همخانه



. جاغوری
زاد گاه شیر مردان جاغوری – جایگاه علم و عرفان جاغوری
سر زمین مرد خیز و قهرمان – پرورشگاه دلیران جاغوری
منظرش زیباوسبزودلکش است – هم طراز باغ رضوان جاغوری
خاکها یش مشک بیز ومشکسای – مشک ریزوعنبرافشان جاغوری
قله ها یش تکیه گاه چرخ سبز – نرد بان بام کیوان جاغوری
کر شود گوش فلک از نغمه ها – پر وریده بس هزاران جاغوری
نو نهالانش بود وقت ثمر – گلشن دارد شگوفان جاغوری
از نسیمش بوی خلد آ ید همی – مسکن ماوای حوران جاغوری
ازشکوهش غزنه میبا لد بخود – افتخار ملک افغان جاغوری
گر شود افغا نستان در و گهر – هست لولوی درخشان جاغوری
بهر حفظ او جوانان شد فدا – هد یه خون جوانان جاغوری
عبدالخالق همت بابه

دوبيتي ها
خون جگر زا

تا بر سر زلف ات زده ی خوشه ی گندم
پرپر زده در دور و بر چشم تو انجم

رد میشوی از پیش من و با چه نزاکت
زخمم به جگر می زنی با تیغ تبسم

خيالات
دو باره در شبستان خیالت
سر من ماند و دامان خیالت

ز دهلیز دلم هم کوچ کرده
پرستوی پریشان خیالت

***
بیا یک بار یک کار نکو کن
مرا درخلوت خود آرزو کن

هزاران جار و جنجال است ما را
مرا با چشم هایت رو به رو کن

دلشاد كننده هستي
دل هـا به یـاد روی تـو فریاد می شود
تا کس به عشق بوی تو معتاد می شود

تورفته ای و خاطره رنجورگشته است
هـر کس رسید کنـار تو دلشاد می شود


روياي ساكن
نگاهم با ستاره تا سحر بود
دلم در بند زلفش خون جگر بود

بسوی خـــلوت رویاي ساکن
دو چشمم با دلم در یک نظر بود